دانلود پروژه و مقاله

» کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد

کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد ۲۵ مرداد ۱۳۹۵

کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحددسته: حقوق
بازدید: ۱۳ بار
فرمت فایل: doc
حجم فایل: ۷۸ کیلوبایت
تعداد صفحات فایل: ۱۰۴

مقدمه در قرن حاضر اولویت یافتن مسائل اقتصادی باعث گردیده است تا سازمان های اقتصادی بین المللی از اهمیت والایی برخوردار گردند که البته با توجه به اینکه غالبا این سازمان ها در شرایط و اوضاع جنگ سرد شکل گرفته بودند ، در اوضاع کنونی نیاز به تطبیق خود دارند تغییرات گسترده ای که در پایان قرن بیستم در صحنه روابط بین الملل به وجود آمد اثرات شگرفی را

قیمت فایل فقط ۵,۹۰۰ تومان

خرید

 کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد

– مقدمه

در قرن حاضر اولویت یافتن مسائل اقتصادی باعث گردیده است تا سازمان های اقتصادی بین المللی از اهمیت والایی برخوردار گردند که البته با توجه به اینکه غالبا این سازمان ها در شرایط و اوضاع جنگ سرد شکل گرفته بودند ، در اوضاع کنونی نیاز به تطبیق خود دارند.

تغییرات گسترده ای که در پایان قرن بیستم در صحنه روابط بین الملل به وجود آمد اثرات شگرفی رابر روابط میان کشورها و ساختار سازمان های بین المللی داشته است که از این بین مهمترین آنها سقوط اتحاد جماهیر شوروی سابق و پایان جنگ سرد را می توان ذکر کرد .فروپاشی شوروی سابق و پایان جنگ سرد را می توان ذکر کرد . فروپاشی شوروی سابق نه تنها در مسائل سیاسی و امنیتی تحولاتی را ایجاد نمود مهمتر از آن در روابط اقتصادی نیز دگرگونی هایی را به وجود آورد و بسیاری از تحولات را معطوف به این دگرگونی هایی را به وجود آورد و بسیاری از تحولات را معطوف به این دگرگونی ها نمود.

در نظام نوین اقتصادی مشخصات ذیل را می توان مشاهده نمود  : ۱- اولویت یافتن موضوعات اقتصادی در روابط میان کشورها ۲- گرایش اکثریت کشورهای سوسیالیستی سابق و جهان سوم به سوی اقتصاد بازار ۳- اهمیت یافتن سازمان های اقتصادی بین المللی از قبیل بانک جهانی و … ۴- توجه بیشتر به مسائل زیست محیطی در کنار فعالیتهای اقتصادی ۵- تمایل کشورها در جهت ایجاد پیمان های اقتصادی منطقه ای .

از این جهت است که چنین گرایش هایی فعالیت سازمان های اقتصادی را نسبت به گذشته افزایش داده و آنها را وادار به ایجاد تغییراتی درونی باتوجه به شرایط حاکم بر این نظام می نماید تا توانایی ادامه فعالیت خود را داشته باشند.

کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد ( آنکتاد ) به عنوان یک رکن مجمع عمومی سازمان ملل متحد از زمره این سازمانهاست . از آنجا که این سازمان با تلاش کشورهای در حال توسعه به وجود آمده و در جهت منافع آنها می باشد ، آینده این سازمان برای این قبیل کشورها از جمله ایران مهم می باشد.

این درست است که همیشه تحولات باعث تغییر شرایط و مقتضیات موجود می گردند و پدیده هایی که براساس شرایط قبل از تحول به وجود آمده اند باید با شرایط جدید وفق داده شوند زیرا در غیر اینصورت ادامه کار آنها منطقی نخواهد بود . لذا سازمان ها بعد از بررسی های لازم در زمینه شرایط حاکم ، به ایجاد تغییرات و تحولاتی در ساختار، اهداف و بالطبع در اساسنامه خود دست خواهند زد تا در مقابل تغییرات مصون بمانند .

از آنجا که اقدامات آنکتاد بیشتر در جهت ارائه رهنمود به کشورهای عضو در خصوص شرایط حاکم می باشد ، برخی بر این باورند که آنکتاد به دلیل از دست  دادن علت وجودی خود حتی در صورت تطبیق با ترتیبات جدید ادامه فعالیت آن امکان پذیر نخواهد بود .

در این بخش سعی شده است تا ابتدا تاریخچه آنکتاد و شرایطی که در آن شکل گرفته است بررسی و سپس اقدامات این سازمان را در جهت سازگاری با اوضاع و احوال کنونی مورد توجه قرار داده و ضمن بیان حوزه های فعالیت این سازمان به ارتباطش با دیگر سازمانهای تجاری بین المللی بپردازیم و در پایان وضعیت و نقش آنکتاد را با توجه به موفقیت های گات و ادامه یا عدم ادامه فعالیت آنکتاد را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهیم .

۲- آنکتاد چیست ؟

آنکتاد در سال ۱۹۶۴ تشکیل شد . کنفرانس ملل متحد راجع به تجارت و توسعه یک ائتلاف دوستانه را در دنیای اقتصاد تعقیب می کند .

آنکتاد یک نقطه عطفی بین ملل متحد برای رفتار متحد الشکل در خصوص تجارت و توسعه و موضوعات وابسته بهم در زمینه های مالی ، تکنولوژی و سرمایه گذاری و توسعه قابل حمایت می باشد.

آنکتاد یک میدان برای مباحث بین حکومتی و مشاوره که به وسیله نظریات متخصصان و مبادله تجربیاتی که تصمیمات آن به شکل اجماع اتخاذ می گردد حمایت می شود.

بخشی که در شبکه های موجود « میتینگ » نام دارد ، جزئیات راجع به مباحث و مشاورات بین حکومتی و مقدمات آن را فراهم می سازد.

آنکتاد کاوش و تجزیه و تفکیک مسائل سیاسی و جمع آوری اطلاعات را به منظور فراهم آوردن اطلاعات وارده و داده شده مورد نیاز برای مباحث کارشناسان و نمایندگان دولتها بر عهده دارد . بخش و شبکه معروف به « کتابخانه دیجیتال » جزئیات راجع به موضوعات تحت پوشش و منتشر شده را فراهم می نماید.

آنکتاد در تشریک مساعی با دیگر سازمانها و کشورهای اعطا کننده کمک ، همکاری های تکنیکی و فنی سفارش شده مورد نیاز کشورهای در حال توسعه و با توجه خاص به نیازهای کشورهای دارای کمترین توسعه یافتگی و کشورهای با اقتصاد در حال گذر را تامین می نماید. بخش معروف به « مشارکت فنی » جزئیات راجع به این فعالیتها را تهیه می نماید.


کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد (UNCTAD)

۱/۲- چگونگی تشکیل و پیدایش آنکتاد

اندیشه تأسیس یک نهاد دائمی برای تجارت و توسعه در اوایل دهه ۶۰ با توجه به تمایل کشورهای در حال توسعه مطرح شده و دهه ۷۰- ۱۹۶۰ دهه توسعه نامگذاری گردید .

پس از اینکه شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۶۲ بر لزوم طرح مسائل تجاری بین المللی در یک کنفرانس خاص تاکید کرد اولین کنفرانس تجارت و توسعه از ماه مارس تا ژوئن ۱۹۶۴ در ژنو تشکیل شد . این اقدام تشکیل شد . این اقدام نهایتا منجر به تشکیل آنکتاد ( کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد ) به عنوان یک رکن فرعی و دائمی مجمع عمومی گردید . این کنفرانس به موجب قطعنامه ( XIX) 1995 مجمع عمومی مورخ ۳۰ دسامبر ۱۹۶۴ که طبق قطعنامه (XXVII) 2304 مجمع عمومی مورخ ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۶ و قطعنامه ۱/۳۴ مجمع عمومی مورخ ۴ اکتبر ۱۹۷۹ اصلاح شده است تشکیل و تثبیت گردید.

همانطوری که گفته شد آنکتاد در سال ۱۹۶۴ به دنبال یک ائتلاف دوستانه در بین کشورهای در حال توسعه در دنیای اقتصاد و به دنبال تاکید شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد شکل گرفت .

آنکتاد نقطه عطفی در بین ملل متحد برای برخورد و عمل متحد الشکل در خصوص تجارت و توسعه راجع به موضوعات وابسته بهم در زمینه های مالی ، تکنولوژی ، سرمایه گذاری و توسعه ای قابل حمایت می باشد. این سازمان برای تنظیم و استفاده از مباحث و مشاورات انجام شده بین دولتها که به وسیله کارشناسان که پس ازمبادله تجربیات صورت می گیرد از طریق اجماع آن و توافق همه کشورها عمل می کند . در واقع پشتوانه تصمیمات اتخاذ شده نظریات کارشناسان پس از مبادله تجربیات می باشد.

زمینه هایی که منجر به پیدایش آنکتاد گردید عموماً در حوادث و رخدادهای پس از جنگ جهانی دوم ریشه دارد. این حوادث را می توان به صورت اجمال چنین برشمرد :

– نهادهای اقتصادی بین المللی که در پایان جنگ جهانی دوم تحت زعامت آمریکا تاسیس شدند ، عموماً برای اجتناب از وقوع مجدد رخدادهای فاجعه آمیز دهه ۱۹۳۰ و برای تشویق تجارت آزاد ، با الغای محدودیت ها و اجازه به نیروهای بازار برای فراهم آوردن مطلوب ترین تقسیم کار بین المللی و ایجاد حداکثر رفاه برای همه کشورها بودند .

در آن هنگام کشورهای در حال توسعه ای که مستقل و یا به اندازه کافی موثر برای ابراز نظریاتشان در این خصوص باشند ، کم بود . شکست در ایجاد سازمان بین المللی تجارت عمدتا به خاطر امتناع آمریکا از تصویب منشور آن سازمان ، یک شکاف نهادی که به وسیله گات پر شد ، بر جای گذاشت . مثلث صندوق بین المللی پول ، بانک جهانی و گات ، درواقع نهادهایی بودند که اقتدار تصمیم گیری را به طور وسیعی در اختیار کشورهای غربی قرار می داد.

منشور ملل متحد که یکی از اهدافش گسترش پیشرفت اقتصادی و اجتماعی برای همه ملل و همکاری اقتصادی بین المللی است ، به سختی قادر به ارائه ابتکارات و رهبری مورد نیاز بود ، زیرا قدرت های غربی از یک طرف از سه نهاد بانک جهانی ، صندوق بین المللی پول و گات برای تصمیم گیری در سطح جهان استفاده کرد و از طرف دیگر با بهره گیری از سازمان های مختص به غرب مانند : سازمان های همکاری های اقتصادی اروپا و سازمان های همکاری اقتصادی و توسعه به عنوان نهادهایی برای تصمیم گیری درون کشورهای غربی و یکپارچه کردن مواضع غرب در مورد مباحث جهانی استفاده می کردند.

– با ظهور و افزایش مشارکت تعداد زیادی از کشورهای در حال رشد به عنوان اعضای سازمان ملل متحد ، تمرکز فزاینده ای نسبت به مسائل توسعه در نهادهای تابعه سازمان ملل متحد و تقاضا برای اقدام توسط سازمان ملل متحد صورت گرفت. شاید بتوان گفت که موقعیت در حال نزول کشورهای در حال توسعه در تجارت جهانی در دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ ، عامل مهمی در جرقه زدن برای این تلاش ها بود.

– در همین زمان نارسائی های سیستم گات ، به طور فزاینده ای آشکار می شد فقدان یک اساس نهادی محکم ، حذف زمینه های عمده مورد توجه کشورهای در حال توسعه یعنی عدم شناسایی اهمیت تجارت برای توسعه اقتصادی ، مستثنی گردانیدن مواد اساسنامه هاوانا برای ترتیبات کالاها ، فرضیه برابری و رفتار متقابل در میان شریک های تجاری نابرابر، مشغولیت فوق العاده در مورد کاهش موانع تجاری در میان کشورهای صنعتی دارای اقتصادی بازار ، غفلت نسبی کشورهای در حال توسعه و عدم توجه به جایگاه کشورهای سوسیالیست اروپای غربی در سیستم گات ، از آن میان قابل ذکر هستند.

– در این زمان یک واقعه مهم سیاسی که موجب برانگیختن نیروهای سیاسی شد ، برگزاری کنفرانس مشکلات کشورهای در حال توسعه در جولای ۱۹۶۲ در قاهره با شرکت ۳۶ کشور آسیایی ، آفریقایی و آمریکای لاتین بود. احتمالا این اولین اقدام مشترک کشورهای واقع در این سه قاره بود . اولین بلوک ، بلوک کشورهای آسیایی و آفریقایی در مجمع عمومی بود. به نظر می رسید که الحاق کشورهای آمریکای لاتین واقعه ای مهم برای آینده باشد . اعلامیه قاهره خواستار تشکیل یک کنفرانس بین المللی در مورد تمامی سوالات حیاتی مربوط به تجارت بین الملل ، تجارت کالاهای اولیه و روابط اقتصادی مابین کشورهای در حال توسعه و کشورهای توسعه یافته در چارچوب سازمان ملل متحد بود . کشورهای سوسیالیست اروپای شرقی که از اواسط دهه ۱۹۵۰ برای تشکیل چنین کنفرانسی فشار می آوردند ، از درخواست اعلامیه قاهره استقبال نمودند . هر چند که این امر بدون مقاومت و بی میلی ایالات متحده آمریکا و سایر کشورهای عمده تجاری نبود ، اما سرانجام با تصمیم شورای اجتماعی و اقتصادی سازمان ملل متحد در اوت ۱۹۶۲ مبنی بر تشکیل یک چنین کنفرانسی موافقت نمودند .

۲/۲ قطعنامه شورای اقتصادی و اجتماعی

در سوم اوت ۱۹۶۲ شورای اقتصادی و اجتماعی ملل متحد در سی و چهارمین اجلاس خود طی قطعنامه شماره ۹۱۷ ضمن اشاره به قطعنامه ۱۷۰۷ شانزدهمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد مورخ ۱۹ دسامبر ۱۹۶۱ مبنی بر شناخت تجارت به عنوان یک وسیله مهم توسعه اقتصادی و نیز اشاره به دهه توسعه ملل متحد تصمیم به تشکیل کنفرانس تجارت و توسعه گرفت و بدین منظور یک کمیته مقدماتی مرکب از کارشناسان که توسط نمایندگان ملل تعیین می شوند ، مامور تهیه و تنظیم دستور جلسه کنفرانس و اسناد مربوطه و همچنین فراهم آوردن مقدمات کار تا اوایل بهار ۱۹۶۳ شد .

بعد در همان سال مجمع عمومی جزئیات کنفرانس پیشنهادی یعنی صورتجلسه کشورهای مدعو ، مکان تشکیل کنفرانس و سایر موضوعات مربوطه را مورد ملاحظه قرار داد و قطعنامه ۱۹۶۲ مبنی بر تشکیل کنفرانس را در اوایل ۱۹۶۴ اتخاذ کرد . در آن زمان نقش مجمع ، معرف اولین گام های مهم در زمینه همکاریهای اقتصادی بین المللی و توسعه بود که در طی سالهای بعد با روندی شتاب گونه درصدد پاسخگویی به درخواست های کشورهای در حال توسعه برآمد . تصمیم ایجاد آنکتاد به راحتی حاصل نشد ، قدرت های غربی که پیشنهاد تاسیس سازمان تجارت جهانی را رد کرده بودند ، اعتراضات شدیدی به تاسیس هر گونه نهاد جدیدی در دل سازمان ملل متحد در زمینه تجارت و توسعه داشتند و تنها در آخرین لحظه به قبول یک سازش بین عدم ایجاد سازمان تجارت بین المللی که از یک طرف و گات که قبلا تاسیس شده بود ، رضایت دادند.

۳/۲ اعلامیه مشترک کشورهای در حال توسعه

در یازدهم نوامبر ۱۹۶۳ مجمع عمومی در هجدهمین اجلاس خود طی قطعنامه شماره ۱۸۹۵ با خشنودی نتیجه کار کمیته مقدماتی را مورد توجه قرار داد ، از اعلامیه مشترک کشورهای در حال توسعه در زمینه تشکیل این کنفرانس استقبال و از کلیه کشورها دعوت نمود که در این کنفرانس شرکت کنند .

کشورهای در حال توسعه در اعلامیه مشترک خود به هجدهمین اجلاس مجمع عمومی ضمن برشمردن آنکتاد به عنوان یک واقعه مهم در امر همکاری بین المللی و اینکه موفقیت اهداف دهه توسعه ملل متحد بستگی به تصمیمات قطعی این کنفرانس دارد ، و تجارت بین المللی نه تنها وسیله و ابزار قدرتمندی برای توسعه اقتصادی ملل در حال توسعه از طریق توسعه صادرات سنتی آنها خواهد بود ، بلکه وسیله ای برای توسعه کالاهای جدید آنها و عواملی جهت افزایش سهم این گروه از کشورها در صادرات جهان خواهد بود ، تاکید ورزیدند .

در قسمتی دیگر از این اعلامیه ذکر شده با توجه به اینکه اصول و نحوه تجارت کنونی بین المللی به جای اینکه یاری دهنده ملل توسعه جو باشد ، خیلی بیشتر به نفع ملل توسعه یافته عمل می کند ، از این رو یک سیاست جدید بازرگانی که اهداف زیر را برآورد مورد نیاز می باشد :

– ایجاد شرایطی برای افزایش و توسعه تجارت بین کشورهایی که در یک سطح از توسعه یا در سطوح مختلف توسعه و یا دارای نظام های گوناگون اقتصادی و اجتماعی می باشند.

– کاهش تساعدی و حذف کلیه موانع و محدودیت هایی که در مورد صادرات ملل در حال توسعه اعمال می شود ، بدون درخواست عمل متقابل .

– افزایش حجم صادرات کالاهای اولیه و مواد خام کشورهای در حال توسعه به ملل صنعتی و نیز تثبیت قیمتها در سطح مناسب و متعادل .

– توسعه بازار برای صادرات کالاهای ساخته و نیمه ساخته ملل در حال توسعه .

– فراهم آوردن منابع مالی بیشتر با شرایط مساعد ، تا ملل در حال توسعه را قادر سازد که واردات کالاهای سرمایه ای و مواد خام صنعتی مورد نیاز را برای توسعه اقتصادی خویش افزایش دهند .

– بهبود تجارت نامرئی کشورهای در حال توسعه از طریق کاهش گرائی حمل و نقل ، بیمه و نیز هزینه های وام .

– بهبود ترتیبات سازمانی مانند ایجاد مکانیزم های جدید برای اجرای تصمیمات کنفرانس .

– کنفرانس نبایستی تنها به توسعه اقتصادی ملل در حال توسعه کمک کنند ، بلکه بایستی ابزار مهمی برای  ثبات و تضمین امنیت جهانی باشد .

۳- اهداف آنکتاد

در این قسمت اهداف آنکتاد به صورت اجمال مورد بررسی قرار می گیرد . آنکتاد در مجموع سه هدف را دنبال می کند :

۱- ابتدائاً هدف آنکتاد تشویق و توسعه تجارت بین المللی به منظور سرعت بخشیدن به توسعه اقتصادی کشورها خصوصا تجارت کشورهایی که در سطوح مختلف توسعه قرار دارند می باشد . ۲- هدف دیگر آنکتاد تدوین اصول و سیاست هایی است که بتواند ناظر بر امور تجارت بین المللی و مسائل مربوط به توسعه اقتصادی باشد . در این راستا آنکتاد درصدد است با توجه به نظام های مختلف اقتصادی کشورها پیشنهادهایی برای مورد اجرا گذاشتن سیاست های خود ارائه دهد. ۳- هدف نهایی آنکتاد علاوه بر هماهنگ ساختن فعالیت های موسسات و سازمانهای موجود در امر تجارت بین المللی ، سعی می کند به عنوان مرکزی برای هماهنگ کردن فعالیت های تجاری در امور مربوط به سیاست توسعه اقتصادی ملتها و گروه بندی های اقتصادی منطقه ای عمل نماید.

۴- ارکان آنکتاد

۱/۴ کنفرانس

کنفرانس مهمترین رکن آنکتاد بشمار می آید و به مثابه مجمع عمومی از کلیه دولتهای عضو تشکیل می شود. اجلاس های این سازمان به توصیه هیات تجارت و توسعه با شرکت سران کشورها و وزیران امور خارجه و اقتصاد آنها هر سه یا چهار سال یکبار در محلی که هیات مذکور تعیین می کند برگزار می شود. در این اجلاسها پس از بررسی پیشنهادهای دولتهای عضو درباره مسائل تجاری و اقتصادی بین المللی خط مشی کلی یک دوره مورد بررسی و تصویب قرار می گیرد . گزارش اجلاس که حاوی کلیه قطعنامه ها و اعلامیه های تدوین شده خواهد بود ، نهایتا به مجمع عمومی سازمان ملل متحد ارائه می شود. لازم به ذکر است که هر یک از کشورهای عضو کنفرانس دارای یک رای است .

آنکتاد تاکنون ده کنفرانس بین المللی در زمینه های اقتصادی و تجاری برگزار کرده است . همانطور که گفته شد معمولا هر چهارسال یکبار ، کنفرانس ادواری کشورهای عضو آنکتاد برای بحث در خصوص موضوعات جاری توسعه و تجارت و پاسخگویی به سیاست جهانی و اختیار سازمان برای ایجاد قواعد در خصوص چهار سال آینده تشکیل می گردد.

این کنفرانس بزرگترین مرجع سیاست های اتخاذ شده در سازمان را تشکیل می دهد و گزارش کاملی از سیاست های مذکور را از طریق شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد به مجمع عمومی سازمان ملل گزارش می دهد.


۲/۴- هیات توسعه و تجارت

این هیات رکن دائمی آنکتاد است و دارای اجلاس های عادی و ویژه می باشد. اجلاس های عادی آن معمولا سالی یکبار برگزار می شود و اجلاس های ویژه بنابه درخواست اکثریت اعضای آن و یا به درخواست مجمع عمومی و یا کنفرانس تشکیل می شود . همچنین اجلاس هیات ویژه می تواند به تقاضای پنج عضو کنفرانس یا شورای اقتصادی اجتماعی ، در صورت موافقت اکثریت هیات ، تشکیل شود.

بنابر این می توان گفت تشکیل جلسات ویژه هیات در پنج صورت ممکن است :

۱-                      بنابر درخواست مجمع عمومی سازمان ملل

۲-                      بنابر درخواست اکثریت اعضای هیات

۳-                      بنابر درخواست مهمترین رکن آنکتاد یعنی کنفرانس

۴-                      بنابر تقاضای حداقل پنج عضو کنفرانس با موافقت اکثریت اعضای هیات

۵-                       بنابر تقاضای شورای اقتصادی و اجتماعی با موافقت اکثریت اعضای هیات توسعه و تجارت

در حد فاصل کنفرانس های چهارساله ، هیات توسعه و تجارت بر فعالیت های سازمان نظارت می کند . این هیات سالی یکبار و طی نشست های منظم که حداکثر آنها در هر سال سه نشست خواهد بود در ژنو تشکیل جلسه می دهد. در نشست های مذکور از قبل در خصوص موضوعات مهم سیاسی مربوط به هیات و مدیریت سازمان و موضوعات رسمی از قبل اعلام شده بحث و بررسی صورت می گیرد .

۳/۴- وظایف هیات توسعه و تجارت

وظایف هیات وسیع و گسترده است . هنگامی که کنفرانس اجلاس ندارد هیات توسعه و تجارت وظایفی را که در حوزه صلاحیت کنفرانس قرار دارد انجام می دهد ، همچنین هیات برای اجرای توصیه ها ، اعلامیه ها ، قطعنامه و دیگر تصمیمات کنفرانس جهت اطمینان از تداوم کار آنها بررسی و اقدامات لازم را معمول خواهد داشت .

برای این منظور به مطالعاتی دست زده و گزارشاتی در زمینه تجارت و مسائل مربوط به توسعه تهیه خواهد کرد. ارتباط نزدیک با کمیسیون های ملل متحد و دیگر کارگزاری های واقع در نظام ملل متحد از دیگر وظایف هیات است.

همچنین هیات برای تشکیل اجلاس های کنفرانس به عنوان کمیته تدارکاتی انجام وظیفه کرده و توصیه هایی در مورد تاریخ و محل مناسب تشکیل اجلاس ارائه خواهد داد.

هیات باید هر سال از طریق شورای اقتصادی و اجتماعی به مجمع عمومی گزارش داده ، کنفرانس را در جریان کارهای خود قرار دهد . هیات ارکان فرعی لازم را برای انجام وظایفش تاسیس خواهد کرد . پس نتیجتا وظایف هیات را می توان به شرح ذیل دسته بندی کرد :

۱ – وظیفه جانشینی ۲- وظیفه نظارتی ۳- وظیفه ارتباطی ۴- وظیفه تدارکاتی ۵- وظیفه اطلاعاتی  ۶- وظیفه تاسیسی .

۴/۴ کمیته های اصلی و تشکیلات فرعی

کمیته های اصلی هیات تجارت و توسعه عبارتند از : ۱- کمیته کالاها ۲- کمیته کالاهای ساخته شده ۳- کمیته اقدام نامرئی تجارت و تامین مالی مربوط به تجارت ۴- کمیته کشتیرانی ۵- کمیته انتقال فن آوری ۶- کمیته همکاریهای اقتصادی بین کشورهای در حال توسعه .

این کمیته ها زیر نظر هیات توسعه و تجارت فعالیت می کنند و معمولا باید سالی یکبار تشکیل جلسه دهند ولی به موجب اصلاحیه هایی که در دوازدهمین اجلاس هیات توسعه و تجارت در قواعد آیین کار کمیته های اصلی صورت گرفته است مقرر شد که کمیته های اصلی معمولا دو اجلاس عادی در فاصله اجلاس های کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد برگزار کنند. تاریخ اجلاس های کمیته را هیات تعیین می کند .

هیات تجارت و توسعه همچنین دارای سه کمیسیون می باشد که تحت نظارت آن قرار داشته و هر سالی یکبار تحت موضوعات سیاسی عنوان شده در زمینه های به خصوص تشکیل می شود و دستورالعمل هایی برای راهنمایی و هدایت کار دبیرخانه تهیه و تامین می کنند این کمیسیون ها عبارتند از :

۱-                      کمیسیون تجارت کالا و خدمات و اموال

۲-                      کمیسیون سرمایه گذاری ، تکنولوژی و موضوعات مربوط به دارایی و اموال

۳-                      کمیسیون سرمایه گذاری ، تجارت آزاد و توسعه .

۵/۴ جلسات کارشناسان

عملکرد کمیسیون ها به وسیله مباحثی که بین کارشناسان ، اشخاص فنی برجسته در زمینه های خاص صورت می گیرد حمایت می شود. هر ساله تا ده جلسه کارشناسی ممکن است به وسیله کمیسیون ها تشکیل گردد.

۶/۴- دبیرخانه

آنکتاد دارای یک دبیرخانه دائمی است که در دبیرخانه ملل متحد استقرار یافته است و خدمات لازم را به کنفرانس ، هیات و تشکیلات فرعی آن ارائه می دهد. در راس دبیرخانه ، دبیرکل کنفرانس قرار دارد که هر چهارسال یکبار بنابر پیشنهاد دبیر کل سازمان ملل متحد و تصویب مجمع عمومی انتخاب می شود.

دبیرکل در اجرای وظایفش از کارکنان دبیرخانه و دیگر اعضاء و نمایندگان دولتها و فعل و انفعالات داخلی با سازمانهای سیستم ملل متحد و کمیسیون های منطقه ای کمک می گیرد . همچنین دبیرکل با موسسات دولتی و سازمان های غیردولتی ، بخش خصوصی که امر تجارت موسسات صنعتی و موسسات تحقیقاتی و دانشگاه جهان را در بر دارد ، در اجرای سیاست ها و اهداف خود همکاری دارد .

دبیرخانه آنکتاد ، خدمات تکنیکی و ضروری را برای تشکیلات و اعضاء بین حکومتی آنکتاد و در خصوص مباحثات و بررسی های آنها مهیا نموده و تامین می نماید. دبیرخانه آنکتاد از زمان شروع و تشکلیش در سال ۱۹۶۴ خدماتی را به شرح ذیل ارائه داده است.

آنکتاد تاکنون بیش از ده نشست و کنفرانس راجع به تجارت و توسعه ملل متحد داشته است ، که این نشست ها در هر چهارسال یکبار تشکیل می شود. نشست دهم آن که در فوریه سال ۲۰۰۰ در بانکوک تایلند بوده است که فراهم نمودن مقدمات جلسات نیز من جمله خدمات آن محسوب می شود. دبیرخانه همچنین خدمات کاملی را به سه کنفرانس ملل متحد که یکی در رابطه با کشورهای دارای کمترین توسعه یافتگی و دیگری در رابطه با نشست هایی است که هر ده سال یکبار تشکیل می شود و سومین کنفرانس که در ماه مه سال ۲۰۰۱ در بلگیوم بروکسل برگزار شده است ، داده است. دبیرخانه متعهد شده است تا تحقیق و بررسی کند و سیاست ها و اطلاعات جمع آوری شده را تجزیه نماید و نتایج واقعی مورد نیاز را برای انجام و تسهیل در انجام مباحثات کارشناسان و نمایندگان دولتها در بین اعضاء و کشورها آماده سازد . دبیرخانه همچنین یک سری از برنامه های کمکی فنی و طرح های را در حمایت از کشورهای در حال توسعه و توجه ویژه و امتیازات مخصوص برای کشورهای کمتر توسعه یافته فراهم کرده است .

دبیرخانه متشکل از ۴۰۰ کارمند با بودجه منظم سالانه در حدود پنجاه میلیون دلار بوده و سرمایه ثابت اعتبارات فنی و تکنیکی به عنوان بودجه اضافی به مبلغ حدود بیست و پنج میلیون دلار می باشد.

دبیرخانه آنکتاد همچنین به کمیسیون مربوط به علوم و تکنولوژی برای توسعه ، خدماتی را ارائه می دهد که یک عضو فرعی و کمکی از شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد به شمار می آید .

۵- اعضاء آنکتاد

آنکتاد در حال حاضر دارای ۱۹۲ کشور عضو می باشد که جمهوری اسلامی ایران هم یکی از اعضای آن است . از میان اعضا که همگی آنها که عضو کنفرانس آنکتاد هستند به مثابه مجمع  عمومی می باشند تعدادی از کشورها که اکثریت را تشکیل می دهند ، عضویت هیات توسعه و تجارت آنکتاد را نیز دارا می باشند و ایران نیز از زمره اعضا هیات مذکور می باشد. اعضا غیرعضو در هیات توسعه و تجارت آنکتاد ۴۵ عضو از ۱۹۲ عضو کنفرانس می باشند.

۶- اجلاسهای مختلف آنکتاد

۱/۶ اجلاس اول آنکتاد در ژنو سال ۱۹۶۴

این اجلاس در تاریخ ۲۳ مارس ۱۹۶۴ در ژنو تشکیل گردید و مسائل متفاوتی مورد بررسی قرار گرفت . در این اجلاس در مورد حذف موانع بازرگانی ، توسعه تجارت و افزایش مصرف در کشورهای توسعه یافته بررسی هایی صورت گرفت .

در این اجلاس همچنین در خصوص تنوع صادرات و رشد اقتصادی کشورهای در حال توسعه و دگرگونی و تنوع اقتصاد و صادرات این کشورها در آینده بحث و گفتگو گردید و مقرر گردید تا کشورهای توسعه یافته صنعتی وارادات کالاهای اساسی و اولیه از کشورهای در حال توسعه را افزایش داده و به آنها در جهت رفع  موانع تجاریشان مساعد کنند و کمیته ای مرکب از ۶۱ کشور در این اجلاس تشکیل که تحت عنوان کمیته بررسی مسائل مواد اولیه و اساسی وظیفه از بین بردن موانع تجاری کشورهای در حال توسعه و بررسی افزایش مصرف صادرات کالاهای اولیه کشورهای در حال توسعه توسط کشورهای توسعه یافته را بر عهده داشتند.

سند نهایی آنکتاد اول

اهمیت آنکتاد اول در آن زمان به طور گسترده ای مورد تصدیق قرار گرفت . دبیرکل وقت سازمان ملل متحد اوتانت آن را به عنوان یکی از مهمترین وقایع از زمان تاسیس سازمان ملل متحد توصیف نمود. کشورهای در حال توسعه آن را به عنوان سرآغاز عصر جدید همکاری بین المللی در زمینه تجارت و توسعه ستودند.

در پایان کنفرانس در تاریخ ژوئن ۱۹۶۴ تصمیمات و توصیه های کنفرانس به صورت سند نهایی منتشر گردید که مشتمل بر پانزده اصل کلی نظیر اصل تساوی و احترام متقابل به حاکمیت ملی ، عدم مداخله در امور داخلی کشورها ، عدم تبعیض بین نظامهای مختلف اقتصادی و اجتماعی ، آزادی تجارت ، حصول به صلح و همکاری از طریق رونق اقتصادی و اینکه سیاست های مالی و بین المللی بایستی در جهت تقسیم کار بین المللی و با توجه خاص به وضع کشورهای در حال توسعه باشد ، لزوم دسترسی آزاد کشورهای در حال توسعه به بازارهای ملل پیشرفته صنعتی و اینکه تجارت جهانی بایستی براساس منافع دوجانبه و اصل دولت کامله الوداد باشد . لیکن کشورهای توسعه یافته بایستی بدون چشم داشت ، رفتار متقابل ترجیهاتی چه تعرفه ای و چه غیر تعرفه ای به کشورهای در حال توسعه بدهند. تشویق همکاری های منطقه ای ، افزایش کمک های مالی به ملل در حال توسعه ، تاثیر خلع سلاح در توسعه اقتصادی کشورهای در حال توسعه ، لزوم توجه بیشتر به کشورهای کم توسعه یافته و محاط به خشکی .

همچنین سند نهایی شامل ۱۲ اصل ویژه حاوی توصیه هایی در زمینه همکاری ملل توسعه یافته یا در حال توسعه برای حمایت از منابع نوزاد خود ، لزوم صنعتی شدن ملل در حال توسعه و مکانیزه شدن کشاورزی آنها ، تثبیت بهای کالاهای اولیه کمکهای چند جانبه به گونه ای که سیاست های داخلی حمایت از کشاورزان ، در کشورهای توسعه یافته منجر به تولید غیراقتصادی این محصولات نگردد ، پیشرفت های فنی و علمی برای همه کشورها قابل دسترسی باشد ، کمک کلیه کشورها به ملل در حال توسعه برای ایجاد و توسعه ناوگان های تجاری ، شبکه حمل و نقل ، بهبود نرخ کرایه و بیمه و توسعه توریسم و تجارت نامرئی ملل در حال توسعه ، لزوم دادن ترجیحات یک جانبه برای ورود کالاهای کشورهای در حال توسعه به بازارهای ملل پیشرفته و جلوگیری از دامپینگ می باشد .

سند نهایی و توصیه اساسی آنکتاد اول بر یک اجماع بین المللی در مورد ارتباطی پویا بین تجارت بین المللی و توسعه ، و یک قدم عمده در دیپلماسی پارلمانی دلالت دارد. آنکتاد اول به دو نتیجه تاریخی رسید : ۱- تاسیس آنکتاد به عنوان یک نهاد دائمی ( طی قطعنامه ۱۹۹۵ مجمع عمومی سازمان ملل در نوزدهمین اجلاس خود مورخ ۳۰ دسامبر ۱۰۶۴ ) و ۲- ظهور کشورهای گروه ۷۷ به عنوان نیروهای واحد کشورهای در حال توسعه .

این متن فقط قسمتی از کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد می باشد

جهت دریافت کل متن ، لطفا آن را خریداری نمایید

قیمت فایل فقط ۵,۹۰۰ تومان

خرید

برچسب ها : کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد , کنفرانس تجارت , تجارت , ملل متحد , توسعه ملل متحد , دانلود کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد , سازمان ملل , سازمان ملل متحد , قطعنامه , قطعنامه شورای اقتصادی و اجتماعی

منبع مطلب : http://proje.marketfile.ir/product-41444-United-Nations-Conference-on-Trade-and-Development.aspx

برچسب ها :

این مطلب بدون برچسب می باشد.

بیوگرافی نویسنده

مشاهده تمامی 11901 پست

مطالب مشابه

ارسال دیدگاه

به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.


برچسب ها